Παρασκευή, 17 Σεπτεμβρίου 2010

Τίποτα δεν πάει χαμένο...


Σαν σήμερα, στις 17-9-1982, έφυγε από τη ζωή, σε νοσοκομείο της Μόσχας, ο Μάνος Λοΐζος. Εμένα δε μου αρέσουν ούτε τα μνημόσυνα ούτε οι επικήδειοι. Όμως δεν μου πηγαίνει καθόλου να μη πω, σήμερα, δύο λόγια για έναν άνθρωπο και καλλιτέχνη που, με τα τραγούδια του, έχει σημαδέψει ολόκληρες γενιές Ελλήνων. Και σήμερα, αν πάει κανείς να καθίσει δίπλα σε μια παρέα νέων όπου υπάρχει και μια κιθάρα, θα διαπιστώσει ότι ακόμα και οι πιτσιρικάδες, που δεν έζησαν στη, συναισθηματικά και πολιτικά, φορτισμένη εποχή στην οποία ο Μάνος Λοΐζος έγινε γνωστός και την οποία σφράγισε με το έργο του, γνωρίζουν και αγαπούν και τον ίδιο και τα τραγούδια του. Και αυτό είναι η μεγαλύτερη καταξίωση για έναν καλλιτέχνη. Να μην τον σβήνει ο χρόνος...
Αυτό που μου άρεσε πάντα στον Λοΐζο είναι ότι, αν και ανήκε στους λεγόμενους "στρατευμένους" καλλιτέχνες, ανήκοντας στον αριστερό χώρο και πράττοντας το καθήκον του σε εποχές καταπίεσης και ανελευθερίας για τον Ελληνικό λαό, δεν έχασε ποτέ την ευαισθησία του. Περνούσε τα πολιτικά ή κοινωνικά του μηνύματα στο κοινό με μια ζεστασιά και μια ανθρωπιά, μη έχοντας πέσει στη παγίδα κάποιου είδους "σοσιαλιστικού ρεαλισμού". Ίσως έτσι να υπηρέτησε καλύτερα τις ιδέες του. Χωρίς να τις προωθήσει ως Θούριους αλλά ως φιλικές κουβέντες  από έναν άνθρωπο σε έναν άλλο...
Το έργο του δε περιορίζεται μόνο σε τραγούδια με πολιτικό ή κοινωνικό στίχο. Έχει γράψει ορισμένα από τα ωραιότερα λαϊκά μας τραγούδια. Και φυσικά, το σύγχρονο ερωτικό τραγούδι του χρωστάει πολλά. Ο ίδιος ήταν ένα άτομο υπερευαίσθητο, το οποίο κοίταξε με θαυμασμό κάθε πλευρά της ανθρώπινης ζωής. Γι αυτό, ίσως, να παραμένει μία φιγούρα ιδιαίτερα αγαπητή και "άσπιλη", ακόμη και σήμερα.
Δε ξέρω τι άλλο να πω για τον Μάνος Λοΐζο. Ίσως και αυτά που ήδη έγραψα να είναι τετριμμένα. Έχουν ειπωθεί, με τα ίδια ή διαφορετικά λόγια και από πολλούς άλλους, ξανά και ξανά. Το καλύτερο είναι να σας αφήσω με ένα τραγούδι του...




Τρίτη, 14 Σεπτεμβρίου 2010

Στην εποχή του download...



    


Θυμάμαι τις ημέρες που μάζευα ένα - ένα τα εικοσάρικα ( σε δραχμές, τότε...) για να μπορέσω να συμπληρώσω περίπου τα δυόμισι χιλιάρικα που κόστιζε τότε μια κασέτα (δυστυχώς δεν ήμουν από τους τυχερούς που διέθεταν πικ - απ ). Και μόνο η προσμονή της ημέρας που θα πήγαινα στο δισκάδικο να την αγοράσω, δε κοστολογείται σε χρήμα... Μετά, στο σπίτι, την άνοιγα και βυθιζόμουν στον κόσμο της για μέρες. Την άκουγα με προσοχή ξανά και ξανά, δεκάδες φορές, περιεργαζόμουν το εξώφυλλο και το εσωτερικό booklet για ώρες, μέχρι τελικά να τη χορτάσω. Χώρια η χαρά της βόλτας στο δισκάδικο, το "χάσιμο" ανάμεσα σε εκατοντάδες δίσκους και κασέτες, η επαφή με τα άτομα που ψώνιζαν ή σύχναζαν εκεί. Και, φυσικά, δε τολμώ καν να φανταστώ την ηδονή εκείνων που αγόραζαν δίσκους...
Αν μη τι άλλο, ήταν σίγουρο πως θα κάτσω και θα ακούσω τη κασέτα μου. Δεν είχα και αμέτρητες, δεν τις αγόραζα πολύ συχνά και κάθε μια ήταν σοβαρό και μεγάλο απόκτημα. Οπότε κάθε μια την άκουγα και μάλιστα την άκουγα πολλές φορές και με προσοχή. Όσοι αγόραζαν βινύλιο δε, είχαν μια ερωτική σχέση μαζί του. Και δε τους αδικώ καθόλου. Πέρα από την εξαιρετική ποιότητα ήχου, το βινύλιο, ως αντικείμενο, ήταν κάτι πολύ ζεστό και γοητευτικό. Θυμάμαι τους φίλους μου να έχουν τους δίσκους τους, που τους είχαν αγοράσει με πολύ κόπο, υπομονή και χρήμα, σαν παιδιά τους... Εννοείται πως ο φρεσκοαγορασμένος δίσκος "έλιωνε" τις πρώτες μέρες στο πικ - απ. Και όλοι καμαρώνανε για τις συλλογές τους...
Μετά ήρθε η εποχή του cd. Λιγότερο γοητευτικό από το βινύλιο, φτηνότερο όμως και πολύ πιο εύχρηστο. Κάτι είχε χαθεί από τη μαγεία, η λογική όμως παρέμεινε η ίδια: όποτε επιτέλους θα έχω χρήματα, θα πάω μια βόλτα στο δισκάδικο και θα αγοράσω ένα ή περισσότερα cd και με την ευκαιρία θα κοιτάξω όλες τις νέες κυκλοφορίες και θα συζητήσω με τους "θαμώνες". Μετά θα πάω σπίτι και το cd player θα πάρει φωτιά...
Στις μέρες μας όλα έχουν γίνει ευκολότερα. Οι σκληροί δίσκοι μας περιέχουν εκατοντάδες gigabytes με τραγούδια σε μορφή mp3. Το κόστος είναι μηδενικό, ο όγκος μουσικής που "κατεβάζουμε" τεράστιος, η πρόσβαση στη μουσική πληροφορία απεριόριστη. Τα μικροσκοπικά mp3 players προσφέρουν ακόμη μεγαλύτερη ελευθερία. Μπορείς να μεταφέρεις, ανά πάσα στιγμή, χιλιάδες τραγούδια μαζί σου. Ποιος θα το πίστευε πριν καμιά εικοσαριά χρόνια...
Φυσικά και δεν είμαι πολέμιος της εξέλιξης. Μου αρέσει το γεγονός ότι μπορώ να έχω πρόσβαση, και μάλιστα δωρεάν, σε ένα τεράστιο όγκο δεδομένων από τον χώρο της μουσικής. Μου δίνεται η δυνατότητα να διευρύνω τους μουσικούς μου ορίζοντες πολύ περισσότερο από ποτέ άλλοτε. Παρατηρώ όμως κάτι: αν και "κατεβάζω" δωρεάν και εύκολα πολύ μεγάλους αριθμούς τραγουδιών και "δίσκων", δεν ακούω τελικά ούτε το ένα δέκατο από αυτά. Και αυτό δεν το έχω πάθει μόνο εγώ. Πάρα πολλοί γνωστοί μου μου λένε ακριβώς το ίδιο. Δεκάδες ή και εκατοντάδες giga τους περιμένουν υπομονετικά στον σκληρό τους, μπας και κάνουν τον κόπο, κάποτε, να ακούσουν κάποια από αυτά. Πολλές φορές μάταια...
Το φαινόμενο από την μία είναι παράδοξο, από την άλλη όμως λογικό. Η υπερβολική ποσότητα πληροφορίας, που μάλιστα "κατεβάζεις" χωρίς κόπο και χρήμα, "μπουχτίζει". Το μάτι χορταίνει πριν προλάβει να χορτάσει το αυτί. Ξαφνικά βρίσκεσαι απέναντι σε εκατοντάδες τραγούδια και συνειδητοποιείς πως δεν έχεις χρόνο να τα ακούσεις όλα. Και πολύ απλά τα αφήνεις στην άκρη. Κι ενώ έχεις ένα μικρό θησαυρό στα χέρια σου, δε νιώθεις τη παραμικρή συγκίνηση γι αυτό. Ίσως να φταίει και το γεγονός ότι δεν υπάρχει γοητεία στον τρόπο με τον οποίο αποκτάς τη μουσική σου. Χωρίς να χρειαστεί καν να σηκωθείς απ΄τη πολυθρόνα σου και αυτοματοποιημένα. Η βόλτα στο δισκάδικο πήγε...βόλτα. Και δεν υπάρχουν οι αντίστοιχες αναμνήσεις με τις οποίες θα συνδέσεις την απόκτηση κάθε δίσκου...
Ενώ γράφω αυτές τις γραμμές, "κατεβάζω" παράλληλα τη δισκογραφία του Tom Waits. Αν και θα προτιμούσα τη φωνή του μέσα από τον ζεστό και φιλικό ήχο του βινυλίου, ελπίζω τουλάχιστον να μη μείνει παραπονεμένος και άπραγος σε μια γωνία του σκληρού μου...

Δευτέρα, 17 Μαΐου 2010

Stargazer...

Χθες, Κυριακή 16 Μαΐου, πέθανε σε ηλικία 67 ετών, μετά από εξάμηνη μάχη με τον καρκίνο του στομάχου, ο Ronnie James Dio. Έφυγε αυτή η φωνή που στιγμάτισε την εφηβεία μας και μας ταξίδεψε με τους Elf, τους Rainbow, τους Black Sabbath, τους Dio και τους Heaven and Hell...
Πέρα από το γεγονός ότι υπήρξε μια από τις σημαντικότερες φωνές στο χώρο του metal και του hard rock, θα μου μείνει ως ένας άνθρωπος που ποτέ δε προκάλεσε με τη συμπεριφορά του και δεν έπεσε στην "παγίδα" του σταριλικιού και της αυτοπροβολής. Τραγουδούσε μόνο επειδή το γούσταρε...
Χθες οι άγγελοι που, σκανταλιάρικα καπνίζουν και παίζουν χαρτιά, έγιναν τέσσερις...

Πέμπτη, 13 Μαΐου 2010

Δασκαλόπουλε που εδίδασκες...

Προχθές, ο πρόεδρος του ΣΕΒ Δημήτρης Δασκαλόπουλος, με αφορμή την επανεκλογή του στη προεδρία του ΣΕΒ, έκανε μια σειρά πρωτοφανών και προκλητικών δηλώσεων. Μας ανήγγειλε, λίγο ή πολύ, ότι χρειαζόμαστε μια "νέα Μεταπολίτευση", καθώς η πολιτική και τα κόμματα χρεοκόπησαν πλέον πρακτικά και ιδεολογικά. Μια νέα Μεταπολίτευση, που θα τη διαχειριστούν κατά συνέπεια αποκλειστικά οι επιχειρηματίες. Κατηγόρησε τις μεταπολιτευτικές κυβερνήσεις για διαφθορά και διαπλοκή (!) και το οικονομικό μοντέλο της χώρας ως κρατικοδίαιτο. Στη συνέχεια έδωσε "εντολή" να μη συγκροτηθεί κυβέρνηση συνασπισμού και "τοποθέτησε" την αξιωματική αντιπολίτευση ως τοποτηρητή της κυβέρνησης. Η επίθεση στην Αριστερά, ως τον "κακό δαίμονα" που εξεγείρει αναίτια τις μάζες και προκαλεί περιττή αναταραχή, ήταν αναμενόμενη...
Κι εγώ ρωτάω, με το φτωχό μου μυαλό: Ότι και να γίνει, από εδώ και πέρα, θα πρέπει να υποκαταστήσουν οι επιχειρηματίες, αυτοί δηλαδή που είναι οι κύριοι υπεύθυνοι για τη σημερινή κατάσταση της χώρας, την πολιτική και τους πολιτικούς; Είναι λιγότερο διεφθαρμένοι και περισσότερο ικανοί και αλτρουιστές;
Σύμφωνοι. Οι μεταπολιτευτικές κυβερνήσεις είναι διεφθαρμένες και διαπλεκόμενες. Μήπως όμως η διαφθορά και η διαπλοκή, σαν το τανγκό, χρειάζονται δύο για να γίνει χορός; Και μήπως ο "παρτενέρ" των μεταπολιτευτικών κυβερνήσεων, στο χορό της διαφθοράς και της διαπλοκής, είναι οι ίδιοι οι επιχειρηματίες;
Θα συμφωνήσω επίσης πως η ελληνική οικονομία είναι σε μεγάλο βαθμό κρατικοδίαιτη. Οι επιχειρηματίες είναι αμέτοχοι σε αυτό; Ποιοι ωφελούνται από τις μπίζνες με το Δημόσιο, τις αναθέσεις, τις προμήθειες, τις προωθήσεις "ημέτερων" σε βουλευτικούς και κυβερνητικούς θώκους; Ποιοι στηρίζουν το "κρατικοδίαιτον" της ελληνικής οικονομίας και ποιους συμφέρει;
Ας υποθέσουμε πως η αξιωματική αντιπολίτευση (και κάθε άλλη παράταξη) δε κάνει σωστά τη δουλειά της. Με ποια αρμοδιότητα βγαίνει ο πρόεδρος του ΣΕΒ και νουθετεί μια πολιτική παράταξη, "αναθέτοντας" της μάλιστα και αρμοδιότητες; Με ποια αρμοδιότητα "απαγορεύει" τη συγκρότηση κυβέρνησης συνασπισμού; Μήπως γι αυτά τα ζητήματα δε νομιμοποιείται κανένας επιχειρηματίας, αλλά ο ελληνικός λαός και μόνο;
 Το μεγάλο κεφάλαιο έχει πλέον αποθρασυνθεί. Κι ενώ η σημερινή κατάσταση της χώρας είναι δικό του εν πολλοίς δημιούργημα, δε θα το αγγίξουν καθόλου τα μέτρα της κυβέρνησης και της τρόικας, που εξοντώνουν τον ελληνικό λαό (αντίθετα θα ωφεληθεί, βρίσκοντας ακόμα μεγαλύτερο πεδίο οικονομικής λεηλασίας), θέλει όμως, επιπλέον, να παρουσιάσει τον εαυτό του ως τη μοναδική σωτήρια λύση, τον από μηχανής θεό που θα σώσει τη πατρίδα! Το μέλλον, κύριοι, δεν είναι η πολιτική και η ιδεολογία, το μέλλον είναι οι νέες επιχειρήσεις! Χρηματοπιστωτικός κοινοβουλευτισμός. Και ενδεχομένως, με τη πεφωτισμένη ηγεσία του κυρίου Βγενόπουλου...

Δευτέρα, 10 Μαΐου 2010

Arthur Rimbaud: Εφηβεία στις φλόγες...

Συνηθίζουμε να λέμε πως στη Τέχνη δεν υπάρχει παρθενογένεση. Και αυτό είναι αλήθεια. Κάθε καλλιτέχνης, όπως και κάθε επιστήμονας, στηρίζεται στους προηγούμενους και τους σύγχρονούς του και "κλέβει" στοιχεία από το έργο τους, εντάσσοντάς τα στο δικό του. Αυτό δεν είναι κλοπή. Είναι εξέλιξη. Και είναι απόλυτα θεμιτό, εφόσον βέβαια δε πρόκειται περί στυγνής αντιγραφής αλλά για δανεισμό στοιχείων, που ο δανειζόμενος τα εξελίσσει και τα κάνει εν τέλει δικά του. Φυσικά, που και που, εμφανίζονται και οι εξαιρέσεις. Καλλιτέχνες, που αρνούνται να δανειστούν, σε μεγάλο έστω βαθμό, πολύ απλά επειδή τα απορρίπτουν όλα! Μια τέτοια περίπτωση ήταν και ο Arthur Rimbaud...
Ο Arthur Rimbaud τυπικά ανήκε στους συμβολιστές και τους "καταραμένους" ποιητές του τέλους του 19ου αιώνα. Στην ουσία όμως, δεν μπορεί κανείς να τον κατατάξει κάπου. Απορρίπτει σχεδόν όλη την ποίηση που είχε διαβάσει, όλους τους προγενέστερους και συγχρόνους του ποιητές. Τους αποκαλεί "βλάκες, ηλίθιους, προσκυνημένους". Γι αυτό και η ποίησή του δε στηρίζεται πουθενά. Δεν ακολουθεί κάποιο δρόμο, αλλά ανοίγει καινούργιους. Είναι από τους πρώτους που γράφουν σε ελεύθερο στίχο, σπάζοντας το μέτρο και τη ρίμα, καταργώντας έτσι τους περιορισμούς στη φόρμα. Είναι ο πρώτος που χρησιμοποιεί τη λεγόμενη "αυτόματη γραφή", καταγράφοντας στο χαρτί όσες εικόνες του έρχονταν εκείνη τη στιγμή στο μυαλό, χωρίς να το σκέφτεται, όντας σε μια μορφή έκστασης. Υποτίθεται ότι οι πρώτοι που υιοθέτησαν την αυτόματη γραφή ήταν οι σουρεαλιστές στις αρχές του 20ου αιώνα, σε μια προσπάθεια να παρακάμψουν το συνειδητό, λειτουργία που ελέγχεται από την λογική, και να αποκαλύψουν κατευθείαν το ασυνείδητο, λειτουργία που ελέγχεται από τα "όνειρα", επηρεασμένοι από τις θεωρίες του Freud. Στη πραγματικότητα, ο Rimbaud αυτό το έκανε 50 χρόνια πριν. Αρκεί κανείς να διαβάσει τα πεζά ποιήματά του, τα "Παραληρήματα"...
Ο Arthur Rimbaud είναι βλάσφημος, αιρετικός, χυδαίος, εκδικητικός, εγωιστής. Είναι επίσης μεγαλειώδης. Όλα τα γνωστά ποιήματά του τα έγραψε ανάμεσα στα δεκαέξι και τα είκοσί του χρόνια. Ξαφνικά, στα είκοσί του, σταματάει να γράφει! Μέχρι που πέθανε, στα τριάντα εφτά του, δεν έγραψε ξανά τίποτα. Και αυτή θεωρείται η πιο εγκληματική σιωπή στην ιστορία της σύγχρονης Τέχνης, κάτι που δε του το συγχώρεσαν ποτέ. Ίσως δικαίως...
Με τον Rimbaud αρχίζει να γεννιέται η σύγχρονη ποίηση. Γίνονται απότομα και τεράστια άλματα στη μορφή και το περιεχόμενό της. Και ίσως αυτά τα μεγάλα άλματα να οφείλονται στο γεγονός ότι ο Arthur Rimbaud αποφασίζει να μη στηριχτεί σχεδόν καθόλου στο παρελθόν και το παρόν, αλλά να δημιουργήσει κατευθείαν το μέλλον...


"Δεν προχωρούμε. Πίσω πάλι στους παλιούς δρόμους, φορτωμένους
από το πάθος μου, το πάθος όπου φύτρωσε τούτες τις ρίζες του πόνου
στα πλευρά μου από την εποχή της λογικής-κι ανεβαίνει στον ουρανό,
με κατακερματίζει, με γυρίζει ανάποδα, με παρασύρει.
Η ύστατη αγνεία κι η ύστατη δειλία. Ειπώθηκε. Να μη φανερώνω τις
αδυναμίες μου και τις αηδίες μου στον κόσμο. Εμπρός. Η πορεία, το φορτίο,
η έρημος, οργή και πλήξη.
Σε ποιόν να πουληθώ; Ποιο κτήνος να λατρέψω; Ποια ιερή εικόνα χτυπιέται; 

Ποιες καρδιές να συντρίψω; Ποια ψέματα να ξεστομίσω; 
Σε ποιανού αίμα να περπατήσω;"


Arthur Rimbaud 
Απόσπασμα από το "Μια εποχή στη κόλαση"...

Άκουσα πως τίποτα δε θέλετε να μάθετε...


Άκουσα πως τίποτα δε θέλετε να μάθετε


Άκουσα πως τίποτα δε θέλετε να μάθετε.
Απ' αυτό βγάζω το συμπέρασμα πως είσαστε εκατομμυριούχοι.
Το μέλλον σας είναι σιγουρεμένο - το βλέπετε
μπροστά σας σ' άπλετο φως. Φρόντισαν
οι γονείς σας για να μη σκοντάψουνε τα πόδια σας
σε πέτρα! 


Γι' αυτό τίποτα δε χρειάζεται να μάθεις।

Έτσι όπως είσαι εσύ μπορείς να μείνεις.
Κι έτσι κι υπάρχουνε ακόμα δυσκολίες, μιας κι οι καιροί
όπως έχω ακούσει είναι ανασφαλείς,
τους ηγέτες σου έχεις, που σου λένε ακριβώς
τι έχεις να κάνεις για να πας καλά.
Έχουνε μαθητέψει πλάι σε κείνους
που ξέρουν τις αλήθειες που ισχύουνε
για όλους τους καιρούς
μα και τις συνταγές που πάντα βοηθάνε.

Μιας και για σένα γίνονται τόσο πολλά
δε χρειάζεται ούτε δαχτυλάκι να κουνήσεις.
Βέβαια, αν τα πράματα ήταν διαφορετικά
Η μάθηση θα 'τανε υποχρέωσή σου.


Μπέρτολντ Μπρεχτ

Πέμπτη, 6 Μαΐου 2010

Τρεις νεκροί κι έντεκα εκατομμύρια ζωντανοί-νεκροί...

Χθες δεν έγραψα τίποτα στο blog. Περίμενα να περάσει μια μέρα, για να ηρεμήσω λιγάκι, και να γράψω πιο νηφάλια. Βλέπω όμως ότι αυτό μου είναι αδύνατον και σήμερα. Και ότι, δυστυχώς, γράφοντας απλά αυτά που σκέπτομαι, δε θα μπορέσω να αποφύγω τις κοινοτυπίες. Καμιά φορά οι κοινοτυπίες είναι πιο κοντά στην αλήθεια...
Χθες, σε μια μεγαλειώδη πορεία, από τις μεγαλύτερες των τελευταίων ίσως δεκαετιών, πάνω από 150.000 κόσμου (μόνο στην Αθήνα, χώρια στην υπόλοιπη Ελλάδα) κατέβηκε στους δρόμους και είπε ένα μεγάλο "όχι" στην επαπειλούμενη παράδοση της χώρας σε ξένους κερδοσκοπικούς οργανισμούς και στα άγρια μέτρα που τη συνοδεύουν και που απειλούν να εξοντώσουν την ελληνική κοινωνία. Φυσικά, όπως πάντοτε, ο κόσμος κατέβηκε όχι ενωμένος αλλά κατακερματισμένος. ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, ΠΑΜΕ, αριστεριστές, αντιεξουσιαστές... Έστω. Κατέβηκε όμως. Συμμετείχε κι έδωσε το παρόν. Κι αυτό δείχνει πως κάτι αλλάζει στη συνείδηση του, βολεμένου στον καναπέ του και απολιτίκ, Νεοέλληνα. Ακόμα και αν χρειάστηκε να πιάσουμε πάτο, για να αρχίσει να συμβαίνει αυτό...
Τη συνέχεια τη ξέρουμε όλοι. Γνωρίζαμε ότι έκτροπα θα συμβούν. Πάντοτε συμβαίνουν στις μεγάλες πορείες. Δε περιμέναμε όμως να έχουμε και τρεις νεκρούς! Και μάλιστα με αυτόν το φριχτό και άνανδρο τρόπο. Διαβάζω μάλιστα στα blogs ότι άτομα με κουκούλες επιχείρησαν να κάψουν και το βιβλιοπωλείο του "Ιανού", τη στιγμή μάλιστα που είχε μέσα πολύ κόσμο. Ένας από αυτούς είπε στους ανθρώπους που ήταν μέσα: "Θα σας κάψουμε...". Στα χέρια τους κρατούσαν ένα άσπρο υγρό, παρόμοιο με αυτό που χρησιμοποίησαν οι "συνάδελφοί" τους, που έκαψαν τη Marfin. Στη δε Marfin, διάβασα πως, τη στιγμή που ήταν έτοιμοι να πετάξουν τις μοιραίες μολότοφ, κάποιοι περαστικοί τους είπαν: "Μη! Έχει μέσα κόσμο! Θα τους κάψετε!" Και η απάντηση ήταν: "Ας τους κάψουμε!". Το μόνο που ελπίζω είναι ότι τα παραπάνω δεν είναι αλήθεια και ότι δεν υπήρχε δολοφονική πρόθεση εκ μέρους τους. Όχι ότι αυτό αλλάζει το αποτέλεσμα...
Αμέσως μετά οι αστυνομικοί, βρίσκοντας πάτημα σε ότι προηγήθηκε, ξεκίνησαν τη γνωστή επιχείρηση-"σκούπα" στα Εξάρχεια. Εισέβαλαν σε κατάληψη στη Ζαΐμη, άνευ λόγου, συνέλαβαν αρκετά άτομα χωρίς στοιχεία αλλά "προληπτικά", ξυλοφορτώνοντας φυσικά πολλά από αυτά. Εισέβαλαν επίσης στο Στέκι Μεταναστών και το Δίκτυο για τα Κοινωνικά και Πολιτικά Δικαιώματα, στη Τσαμαδού, έσπασαν ότι βρήκαν μπροστά τους, έδειραν και τραυμάτισαν πολλούς παρευρισκομένους. Θραύσμα γυαλιού, μάλιστα, έκοψε τη φλέβα μιας κοπέλας, προκαλώντας της ακατάσχετη αιμορραγία. Ακόμα και σε δύο σπίτια εισέβαλαν, παραβιάζοντας κατάφωρα το ιδιωτικό άσυλο, κι έσπασαν τα χέρια και τα δόντια από δύο ενοίκους τους. Όλα αυτά δείχνουν πως μπάτσοι και κουκουλοφόροι είναι τελικά συμπληρωματικά στοιχεία και χρειάζονται ο ένας τον άλλο
Στη Βουλή, οι πολιτικοί μας κράτησαν ενός λεπτού σιγή. Αμέσως μετά άρχισαν τις αλληλοκατηγορίες. Ο Πρωθυπουργός μας συνέστησε να διαδηλώνουμε ειρηνικά, ενώ σήμερα, με τη διαδικασία του κατεπείγοντος, τα αντιλαϊκά μέτρα λιτότητας και η λήψη της "βοήθειας" από τη τρόικα ψηφίζονται στη Βουλή. Μας λέει με άλλα λόγια να κάτσουμε στα αυγά μας, ενώ πρόκειται, με δικές του ενέργειες, να κατακρεουργήσει τις ζωές μας...
Τι συμπέρασμα άραγε βγαίνει από όλα αυτά; Ο τραγικός απολογισμός πάνω απ' όλα. Τρεις νεκροί. Καμμένοι ζωντανοί από επαγγελματίες "επαναστάτες". Άνθρωποι που αρνήθηκαν να εργαστούν χθες, φοβούμενοι το αυτονόητο: πως σε μέρα μεγάλης πορείας, μια Τράπεζα στο Σύνταγμα είναι σχεδόν βέβαιο πως θα καεί. Άνθρωποι που απειλήθηκαν από τα αφεντικά τους πως, αν δεν δουλέψουν παρόλα αυτά, θα απολυθούν. Άνθρωποι που τους ανάγκασαν να εργαστούν μέσα σε ένα κτίριο χωρίς έξοδο κινδύνου, χωρίς επαρκή πυρασφάλεια, χωρίς να έχουν δώσει σε αυτούς καμία αντιπυρική εκπαίδευση και που τους κλείδωσαν μάλιστα μέσα (!), ενώ στους δρόμους οι μολότοφ λυσσομανούσαν. Άνθρωποι που παγιδεύτηκαν σε ένα κτίριο σαν τα ποντίκια και οι "έξω" βρήκαν την ευκαιρία να τους αφανίσουν μέσα σε ένα θάλαμο αερίων...
Το άλλο συμπέρασμα που βγαίνει είναι πως, ξανά, οι γνωστές "επαναστατικές" και "πεφωτισμένες" μειοψηφίες καπέλωσαν τη πορεία, τις διεκδικήσεις της και τον συμβολισμό της. Σήμερα, σε όλα τα κανάλια όλου του κόσμου, πρώτη είδηση είναι η δολοφονία των τριών συμπολιτών μας κι όχι η κινητοποιήσεις του κόσμου και τα αιτήματά του, όπως θα έπρεπε. Το πολιτικό αποτέλεσμα που θα επιτύγχανε και η πίεση που θα ασκούσε ο διαμαρτυρόμενος λαός, εξανεμίστηκαν και γύρισαν μπούμερανγκ. Τα κανάλια κάνουν πάρτι, εστιάζοντας στο τραγικό συμβάν και αποπροσανατολίζοντας τον κόσμο από το να σκύψει πάνω στο πολιτικό διακύβευμα, πάνω στη "ταμπακιέρα". Οι γνωστοί ακροδεξιοί τηλεαστέρες γυρνάνε από κανάλι σε κανάλι, με ύφος χιλίων καρδιναλίων, "καταδικάζοντας τη βία, απ' όπου κι αν προέρχεται" και, βρίσκοντας πάτημα, να τονίσουν πόσο δημοκράτες, ειρηνιστές και άμεμπτοι είναι. Ο κόσμος θα το σκεφτεί πολύ να ξαναβγεί άμεσα στους δρόμους, με την δυναμική που υπήρχε τις τελευταίες ημέρες για διαμαρτυρία και αντίσταση, να έχει παγώσει. Οι "γνωστοί-άγνωστοι" αγωνιστές της Ελευθερίας, πέτυχαν πάλι τον σκοπό τους...
Σε κάθε περίπτωση όμως, δε πρέπει ο κόσμος να κάτσει "ήσυχα". Να σταματήσει να διεκδικεί και να αγωνίζεται. Πρέπει όμως οι δολοφόνοι-προβοκάτορες να απομονωθούν. Και αυτό είναι ευθύνη όχι πρώτιστα της Αστυνομίας, αλλά όλων ημών, των ειρηνικών και ουσιαστικών αγωνιστών. Πρέπει να κλάψουμε τους νεκρούς μας, αλλά τους χρωστάμε να συνεχίσουμε τον αγώνα για μια δικαιότερη και πιο ανθρώπινη κοινωνία. Να ανατρέψουμε τις συνθήκες που τους εξόντωσαν...
Να σημειώσω, κλείνοντας, ότι οι χιλιάδες άνθρωποι που συγκεντρώθηκαν χθες έξω από τη Βουλή και όσοι προσπάθησαν να εισβάλλουν σε αυτή, δεν ήταν κουκουλοφόροι. Ήταν κανονικοί άνθρωποι, με πολιτικά, με φανερή ταυτότητα, με πρόσωπο, χωρίς κουκούλα...